әз

әз
1
(Қарақ.; Түрікм., Таш.; Жамб., Шу) маза, рақат. Оңысың басқа, ә з басқа (Қарақ.). Ә з ету – мәз болу, рақаттану. Баланың қызығына адам ә з етеді (Түрікм., Таш.). Ә з тұту – сыйлау, қадірлеу. Білімді ә з тұт (Жамб., Шу)
2
(Гур., Есб.) су шығатын жер, көз. Мына жер ә з екен (Гур., Есб.)
3
(ҚХР) к ө н е. ізгі, қасиетті, ардақты, аяулы. Шалқар ойдан сәлде болса ширап Жамалдың бетіне қарап еді, ә з ана баяғыдай болымсыз күлімсіреп отыр екен (Ғ. Қан., Бұрқ., 1)
4
(ҚХР) көз ауруы, ауыр қасірет қайғыдан, көп жылаудан, көздің көру қуатынан айырылуы. Көзі әз болу. Сел басқан жұртым саз болар, жылаудан көзім ә з болар. Артында қалған жалғызың «Әкем» деп кімге мәз болар (Жоқтау)

Қазақ тілінің аймақтық сөздігі. - Алматы: « Арыс» баспасы. . 2005.

Нужны ответы на билеты?

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»