алакүлік это:

алакүлік
1
(Гур., Маңғ.; Қ-орда, Арал; Алм., Қаск.) жер құртының бір түрі. Ішіне а л ак ү л і к кеткен түйе су ауру болады (Гур., Маңғ.). Жүрмек болып көңілі бітті дейді, Малға айналып өмірім өтті дейді, Желі толған түйеңді, жан шешеке, А л а к ү л і к әкетсін депті дейді (Қозы Көрпеш – Баян сұлу). Қазір барлық колхоздарда а л а к ү л і к қоңыздары пайда бола бастады («Соц. майдан», 7.07. 1946)
2
(Гур.: Шевч., Маңғ.; Ақт., Ключ.; Орал, Қара.) түйе ауруының түрі. Ой, а л а к ү л і к тиіп, аяғың аспаннан келсін (Орал, Қара.)

Қазақ тілінің аймақтық сөздігі. - Алматы: « Арыс» баспасы. . 2005.

Смотреть что такое "алакүлік" в других словарях:

  • алакүлік — I зат. зоол. Қоңыздың бір түрі. А л а к ү л і к – кішкентай қызыл ала қоңыз. Ол бұта басында болады. Түйе оны жеп қойып ауырады (Ж. Бабалықұлы. Мал ауруы., 11). II зат. в ет. Түйеде болатын өте зілді ауру. А л а к ү л і к өте ауыр дерт. Оған… …   Қазақ тілінің түсіндірме сөздігі

  • алакүлік келгір — (Көкш.: Щуч., Еңб.; Түрікм.: Таш., Көнеүр.) түйе малына айтылатын қарғыс. Қоңсының бурасы, а л а к ү л і к к е л г і р, ана тайлақтарға маза бермей қойды (Түрікм., Көнеүр.) …   Қазақ тілінің аймақтық сөздігі

  • алакөзділік — зат. Араздық, қырғиқабақтық. Арғынның бір байымен Ахметтің а л а к ө з д і л і г і болып, соның жылқысына тиіңдер деп бізді жұмсады (Б. Майлин, Таңд., 158) …   Қазақ тілінің түсіндірме сөздігі

  • алакөл-сұлама — зат. в ет. Зорығудан болатын түйе ауруы. А л а к ө л с ұ л а м а түйенің дел сал болып, буыны кетіп, зорығуы. Бұл ауру жылқыда да кездеседі. Оны қызылмай деп атайды (Қаз. әдеб., 28.09.1984, 15) …   Қазақ тілінің түсіндірме сөздігі

  • алакөл асығынан келмеу — (ҚХР) ешнәрсе тең келмеу, ешкімді теңгермеу. А л ак ө л а с ы ғ ы н а н к е л м е й т і н бәйбішенің бірі болуы қақ (Б. Боп. Қаз. алғ., 31) …   Қазақ тілінің аймақтық сөздігі

  • алакүдек — сын. көне. Ақкөңіл, бірақ алаңғасарлау (адам). Не келсе аузына соны сөйлеп, Ақкөңіл, а л а к ү д е к жан ау деймін (Айтыс, 93) …   Қазақ тілінің түсіндірме сөздігі

  • алакөбең — (Түрікм.: Таш., Тахта, Көнеүр.) ала көлеңке, таңертеңгі мезгіл. Мына балаң а л а к ө б е ң н е н бизар етті ғой жұртты (Түрікм., Көнеүр.). [Қарақалпақша алагеугим (Карак. рус. сл., 1958)] …   Қазақ тілінің аймақтық сөздігі

  • алакөлең — (Алм., Шел.) таң алдында, таң сәріде. Біздің колхозшылар а л а к ө л е ң д е жұмысқа кіріседі (Алм., Шел.) …   Қазақ тілінің аймақтық сөздігі

  • қалакүшіктік — зат. Қаладан шықпайтындық; қалажадылық. Өмір бойы қалада өскен өз психикаңа, қ а л а к ү ш і к т і к мінез, түсінігіңе біреудің кейіпкерін сүйрелейсің (З.Ахметова, Шуақты күн, 144) …   Қазақ тілінің түсіндірме сөздігі

  • алакөбе — (ҚХР) аламыш, ала құла. Ертесі ел ұйқыға кірген кезде, Ит жатып түлкі түзде үрген кезде. Ай батып а л а к ө б е бұлттар қалқып – Жүрген жан байқалмайтын бірден көзге (Іле айдыны) …   Қазақ тілінің аймақтық сөздігі


Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»