абылаңқы это:

абылаңқы
1
(Гур., Бақс.; Сем.: Мақ., Ұрж.; Рес.: Орын., Омбы) ерте туған төл. Мынауың тайынша ма, баспақ па дегенде, жоқ а б ы л а ң қ ы дейміз (Орын., Ад.). Колхозда а б ы л а ң қ ы қозы да бар (Гур., Бақс.). Ертедегі түркі жазба ескерткіштерінің бірінде: авлак қозы, кейде оғлақ қозы (Ат-тухфа., 1978, 259, 353). Қазақ тілінің жергілікті ерекшелігінде осы тұлға сәл дыбыстық өзгеріске түсіп әрі -қы қосымшасы арқылы «абылаңқы» болып қалыптасқан
2
(Орал, Жымп.) сөзі көп, сөзуар адам. А б ы л а ң қ ы адам (Орал, Жымп.)
3
(Гур., Есб.) аңыру, таң қалу. Бағытжан а б ы л а ң қ ы л а н д ы да қалды өзінен-өзі (Гур., Есб.)
4
(ҚХР) қазақ жеріндегі иттің бір түрі, иттің бұл түрінен қасқыр алатын «бөрі басарлар» көп шығады

Қазақ тілінің аймақтық сөздігі. - Алматы: « Арыс» баспасы. . 2005.

Смотреть что такое "абылаңқы" в других словарях:

  • абылаңқы — зат. Тегі мықты, ірі денелі ит. Ит қазақ ішінде үш түрлі болады: тазы, а б ы л а ң қ ы, төбет. А б ы л а ң қ ы д а н әсіресе қасқыр алушы иттер көп шығады. Тазы қоян, түлкі алады. Төбет қора күзетеді (Қаз. әдеб., 11.11.1988, 13) …   Қазақ тілінің түсіндірме сөздігі


Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»